دوران زندگی

قصه ی عشق

چه شبی بود و چه فرخنده شبی، آن شب ِ دور که چون خواب خوش از دیده پرید ... کودک قلب من این قصه ی شاد، از لبان تو شنید:"زندگی رؤیا نیست، زندگی زیباییست ... می توان، بر درختِ تهی از بار زدن پیوندی، می توان در دل این مزرعه ی زرد و تهی بذری ریخت ... می توان، از میان فاصله ها را برداشت ... دل من با دل تو، هر دو بیزار از این فاصله هاست" قصه ی شیرینی ست ... کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد قصه ی نغز تو از غصه تهی ست باز هم قصه بگو ... تا به آرامش دل، سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم در میان ِ من و تو فاصله هاست گاه می اندیشم ... می توانی، تو به لبخندی این فاصله را برداری ... تو توانایی بخشش داری دست های تو توانایی آن را دارد ، که مرا ، زندگانی بخشد ... چشم های تو به من می بخشد، شور عشق و مستی ..و تو چون مصرع شعری زیبا، سطر برجسته ای از زندگی ِ من هستی دفتر عمر مرا، با وجود تو شکوهی دیگر، رونق دیگر هست ...می توانی تو به من زندگانی بخشی ... یا بگیری از من آن چه را می بخشی

نوشته شده توسط امیر (مسافر کویر دلها) در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 ساعت 22:31 موضوع | لینک ثابت

نامه ای به یک دوست

محبت شدیدی که سابقا ابراز می کردم
دروغ وبی اساس بود و در حقیقت نفرت به تو
روز به روز زیادتر می شود و هرچه بیشتر ترا می شناسم
پستی و وقاحت تو بیشتر در نظرم آشکار می گردد.
در قلب خود احساس می کنم که ناچار باید
از تو دور باشم و هیچگاه فکر نکرده بودم که
شریک زندگی تو باشم زیرا ملاقاتهایی که اخیرا با تو کردم
طبیعت و زمانه روح پلیدت را آشکار ساخت و
بسیاری از اخلاق و صفات تو را به من شناساند و می دانم که
خشونت طبع و تند خوئی ترا بدبخت خواهد کرد.
اگر عروسی ما سر بگیرد مسلما همه عمر خود را با تو
به پریشانی و بد بختی خواهم گذراند و بدون تو عمر خود را
در نهایت شادکامی طی خواهم کرد در نظر داشته باش که روح من
هیچگاه به تو رام نخواهد شد و نفرت و کینه ام پیوسته
متوجه تو است این نکته را باید در نظر داشته باشی و بدانی که
از تو می خواهم آنچه را که گفته ام شوخی و مسخره نکنی و بدانی که
این نامه را از صمیم قلب می نویسم و چقدر تاسف می خورم اگر
باز هم در صدد دوستی با من باشی با نهایت نفرت از تو می خواهم
که از پاسخ دادن به این نامه خودداری کنی زیرا نامه های تو سراسر
مهمل و دروغ است و نمی توان گفت که دارای
لطف و حرارت می باشد بطور قطع بدان که همیشه
دشمن تو هستم و از تو به شدت متفنر هستم و نمی توانم فکر کنم که
دوست صمیمی و وفادار تو هستم!

-----------------

دوست خوبم

اگر می خواهی بدانی که راز این نامه چه بوده است نامه یک بار دیگر یک خط در میان بخوان.

نوشته شده توسط امیر (مسافر کویر دلها) در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 0:12 موضوع | لینک ثابت

شمع و پروانه

قطره قطره
ذره ذره
شمع می فشاند اشک
از سوختن پروانه اش
و پروانه
می چرخد و می نوشد و می رقصد
می شود مست از جام اشک شمع
قصه ی عشق پروانه و شمع
داستانی است از جلوه ی دلدادگی محض
بی نیاز از توضیح
بی نیاز از تفسیر
و من اینک شمعم
نه یک شمع
نه ده ها و صدها و هزاران شمع
من بی نهایت شمعم
ده ها و صدها و هزاران بی نهایت شمع
و اشک من
نه یک قطره
نه ده چشمه
نه صد رود
نه هزاران و هزاران و هزاران دریاست
اشک من بی حد و حساب است
اشک من اندازه ی عشق است
اندازه ی عشق
اشک من احساس است
وهم اینک جاریست
تو کنارم باش
نه چنان پروانه که بسوزی
و پروانه دگر چیست
که تو معبود منی
تو کنارم باش تا با دستانت ظرفی سازی
و کنی جمع اشک هایم را
تا بدانم که عشقم
تا بدانم که احساسم
تا بدانم که اشک هایم
مالک دارد
صاحب اشک هایم
صاحب عشق منی
صاحب قلب منی
چه شود اینها را لایقت پنداری

نوشته شده توسط امیر (مسافر کویر دلها) در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387 ساعت 23:54 موضوع | لینک ثابت

آخرین نوشته ها

قصه ی عشق
نامه ای به یک دوست
شمع و پروانه
برترینها
بهار در راه است...........
هوای دلم ابریست...
این را دیگر برای او نمی نویسم
بهشتی روی زمین
تبار بي غمان
مرغ گرفتار

درباره وبلاگ

این وبلاگ دستخوش احساست و عواطف زندگی انسانها است زیرا نویسنده این وبلاگ یه آدمی هست احساسی
البته شعار نمیدیم بلکه باور داریم که زندگی زیباست و انسان هر انچه را که باور داشته باشد خلق میکند

من امیر (مسافر کویر دلها)هستم از اینکه به کلبه حقیر من سر میزنید از همتون ممنونم و از همه کمال تشکر را دارم.

خوابیدی بدون لالایی و قصه
بگیر آسوده بخواب بی دردوغصه
دیگه کابوس زمستون نمی بینی
توی خواب گلهای حسرت نمی چینی
دیگه خورشید چهرتو نمیسوزونه
جای سیلی های باد روش نمی مونه
دیگه بیدار نمیشه با نگرونی
یا با تردید که بری یا که بمونی
رفتی و آدمکارو جا گذاشتی
قانون جنگل و زیر پا گذاشتی
اینجا قهرن سینه ها با مهربونی
تو توو جنگل نمی تونستی بمونی
دلتو بردی با خود به جای دیگه
اونجا که خدا برات لالایی میگه
میدونم میبینمت یه روز دوباره
تویی دنیای که آدمک نداره

گفتي كه مرا دوست نداري گله‌اي نيست

بين من و عشق تو ولي فاصله‌اي نيست

گفتم كه كمي صبر كن و گوش به من كن

گفتي كه نه، بايد بروم حوصله‌اي نيست

پرواز عجب عادت خوبيست ولي حيف

تو رفتي و ديگر اثر از چلچله‌اي نيست

گفتي كه كمي فكر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله‌اي نيست

رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مساله‌اي نيست

به او بگوييد دوستش دارم

به او كه گل هميشه بهار من است

به او كه قشنگترين بهانه براي بودن من است

و به او كه عشق جاودانه‌ي من است

درد عشقی کشیده ام که مپرس

زهرِ هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان و آخرِ کار

دلبری بر گزیده ام که مپرس

آنچنان در هوای خاکِ درش

میرود آبِ دیده ام که مپرس

من بگوشِ خود از دهانش دوش

سخنانی شنیده ام که مپرس

سویِ من لب چه میگزی که مگوی

لب لعلی گزیده ام که مپرس

بی تو در کلبۀ گدایی خویش

رنجهایی کشیده ام که مپرس

همچو حافظ غریب در ره عشق

به مقامی رسیده ام که مپرس